Θέλω

Φοράω τον μάρσιπο και βγαίνουμε βόλτα. Έξω από την παιδική χαρά ακούγονται φωνές και χαρές, δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον με γυρισμένο το κεφάλι προς τα εκεί. Ας μπούμε, σκέφτομαι, και κάνουμε την πρώτη μας εμφάνιση.

Μένει κάγκελο. Ακίνητη για πολλή ώρα. Κοιτάζει χωρίς ανάσα δύο μικρά κορίτσια που κάνουν κούνια. Εκπληκτικό, εκθαμβωτικό, υπερθέαμα, διαβάζω στα μάτια της. Πλησιάζουμε μαζί, το ένα παιδί φεύγει. Η κούνια είναι ελεύθερη. Κουνάει τα πόδια και τα χέρια της δυνατά, ασυντόνιστα, έντονα, λέει ολοκάθαρα θέλω, την ακούω. Ατρόμητος μπαμπάς, τη σηκώνω και την αφήνω με σιγουριά στην κούνια που μοιάζει με μικρό καλάθι. Της ακουμπάω τα χέρια στο κάγκελο μπροστά, τα μάτια της έχουν γίνει τεράστια και στρογγυλά. Τη στηρίζω με το χέρι μου στην πλάτη. Την κουνάω λίγο μπροστά με το ίδιο χέρι και την αφήνω να επιστρέψει πίσω. Μπροστά της κόβει την ανάσα, πίσω χαμογελάει. Πάλι μπροστά και πάλι πίσω. Κούνια. Κού μπροστά, νια πίσω. Κού-νια. Κού-νια. Κού-νια.

One thought on “Θέλω

  1. αν δεν εχεις πανες, βολευεσαι και με μωρομαντηλα. Περιμενε οταν θα ενθουσιαζεται με τον αερα καθως κανει κουνια και θα σκαει κατι γελια ολο ούλα…

πες εσύ τώρα

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s