18 μήνες

IMAG0389Μου πήρε πάνω από έξι μήνες και τώρα άντε να τα μαζέψω όλα αυτά που έχουν γίνει. Φερστ θινγκς φερστ. Μιλάει. Μαμά, μπαμπά, μανούλα, παππού , γιαγιά, Γιώγοοοο, Τούλη. Περπατάει. Χρησιμοποιεί το περπάτημα για να φεύγει, τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνω το άγχος μου. Χρησιμοποιεί το περπάτημα και για να έρχεται, όχι απαραίτητα όταν θέλω εγώ ή η μαμά της.

Δείχνει, περισσότερο τα πουλιά, νάτοοοο, πουλί. Δείχνει και στον ουρανό το φεγγάρι, το αεροπλάνο και κάτι που ακόμα δεν έχω καταφέρει να δω. Για τη γάτα λέει νάτη και ψαρώνω. Χτυπάει τα πόδια της για να κολυμπήσει. Σκοντάφτει για να χτυπήσει το κεφάλι της στη γωνία στο πλακάκι και να τρέξει αίμα. Πολύ αίμα, τόσο όσο να φαίνομαι ψύχραιμος ενώ είμαι παγωμένος. Χτυπάει με συγκέντρωση το σφυρί της στα πλαστικά καρφιά. Χορεύει. Λιλιπούπολη, Smiths και τσάμικα, αγαπημένο της ο καγκελευτός Ιερισσού που χτυπάει το πόδι της λέγοντας ώπα! Ποζάρει στην κάμερα. Χαμογελάει. Κυρίως χαμογελάει. Το πρωί, το βράδυ, στο παιχνίδι, στη βόλτα, στο μπάνιο, στον καθρέφτη, στους παππούδες και στις γιαγιάδες, στην κυρία στο πλοίο και στο γατάκι. Μαγεύεται από τον γλάρο που πλησιάζει να πάρει το ψωμί από το χέρι μου. Του φωνάζει έλα. Χαϊδεύει τα καρπούζια του παππού Γιώργου, ένα ένα. Κόβει τις ντομάτες. Ενθουσιάζεται με το αγγούρι, αγουάκι. Δείχνει τη γιαγιά μου και λέει γιαγιά. Φωνάζει τη θείες Εένη και Κατετίνα. Ενθουσιάζεται με την Άννα, Αν-να! Πετάει το ποτήρι της κάτω όταν ξεδιψάσει. Φωνάζει τη μαμά της και τρέχει να την αγκαλιάσει. Μετά τρέχει να αγκαλιάσει εμένα. Μετά τη μαμά της, μετά εμένα. Είκοσι φορές. Συγκεντρώνεται να ζωγραφίσει (να θυμηθώ να κατεβάσω τη ζωγραφιά της πιο χαμηλά) και να παίξει με την πλαστελίνη (να θυμηθώ να την εξαφανίσω, είναι από αλεύρι γίνομαι κώλος). Τα πρωινά θέλει να ταΐσει τη γάτα. Ζητάει γάλα στις 3 το πρωί και στις 6 το πρωί. Το ίδιο πρωί. Εμφανίζεται στην μπαλκονόπορτα όταν ακούσει το κουδούνι από το ποδήλατο. Δεν ξέρω ποιος από τους δυο μας χαίρεται πιο πολύ. Σπρώχνει το χέρι μου που ακουμπάει στο γόνατο της μαμάς της. Μετά το σπρώχνει πάλι και μετά κάθεται στα πόδια της, είναι πιο αποτελεσματικό φαίνεται. Φωνάζει μαμά, μαμά μου, μανούλα μου, όταν η μαμά της φεύγει από το σπίτι, πάει στην τουαλέτα, πάει στο δωμάτιο, γενικώς όταν η μαμά της πάει σε μια αντίθετη από αυτήν κατεύθυνση. Εγώ φωνάζω μαμά μου όταν σκαρφαλώνει στην καρέκλα, για να ανέβει στο τραπέζι γιατί μπορεί. Φωνάζει στη γιαγιά της να έρθει εδώ αμέχιως. Προτιμάει τα μπισκότα άλλων παιδιών από αυτά που έχω πάρει μαζί μου στις κούνιες, ντρέπομαι λίγο, αλλά μετά τρώω τα μπισκότα που έχουν μείνει και είμαι μια χαρά. Και φυσικά, το τρένο, «πάμε στο τένο». Πάμε στη γέφυρα, «ψηλά» και μου δείχνει τη γέφυρα. Άκου! Το τένο! Άκου! Και μόλις αυτό περάσει από κάτω μας, «Κι άλλο! Κάτω!». Πάμε κάτω στη γέφυρα, το τρένο περνάει ένα μέτρο μακριά μας. Και μόλις αυτό περάσει, παίρνει ανάσα για να πει «Κι άλλο! Πάνω!». Πάνω, κάτω, πάνω, κάτω, το τένο.

Πάντα όμως, όσο καλά και να περνάει, αργά ή γρήγορα, αναπάντεχα ή προβλεπόμενα, χαμογελαστά ή στεναχωρημένα, έρχεται η στιγμή «Πάμε στη μανούλα!». Πάμε παιδί μου, χαμογελάσαμε και σήμερα.

πες εσύ τώρα

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s