Καληνύχτα

IMAG0390Βάζω το κλειδί στην πόρτα του σπιτιού. Ακούγεται μια δυνατή, χαρούμενη φωνή. Ανοίγω την πόρτα αργά και περιμένω να δω ένα μεγάλο μικρό χαμόγελο.

«Η μαμά; Πού είναι η μαμά μου;». Μάλιστα. Κάπου μου είχε πει ότι θα είναι, αλλά δε θυμάμαι τώρα, προσπαθώ να συνέλθω. Άλλωστε, κι εσύ θα το ξεχάσεις σε λίγο, δε χρειάζεσαι τη μαμά σου για να ζωγραφίσεις με τους μαρκαδόρους σου τον τοίχο και την πόρτα. Και φυσικά, δεν έχει σημασία που δε θες να φας μήλο που σου πρότεινα, τρώνε 19 μηνών παιδιά μωρά μόνα τους μήλο; Ούτε σταφύλι τρώνε, αλλά αυτό το ζήτησες μόνη σου. Βεβαίως και δε θα το φας όλο, θα φας τόσο όσο θέλεις και μετά θα ζητήσεις να παίξεις με την πλαστελίνη σου. Μετά από τέτοιο καλωσόριμα, τέτοια επίδειξη επιλογών, η πλαστελίνη θα μου φανεί περίεργη ή το ότι θες να τη βάλεις στη μύτη μου; Σε τελική ανάλυση, όταν κάθε μέρα ανατρέπεις όσα με κόπο έχω μάθει όλους αυτούς τους μήνες, με μια τούμπα στο μπάνιο νομίζεις ότι θα με τρομάξεις;

‘Ολα κι όλα, έχεις κάνει πολύ καλή δουλειά στην εκπαίδευσή μου. Εξάλλου, ποιος το χέζει το καλωσόρισμα στο σπίτι όταν υπάρχει το καληνύχτισμα, όταν σταματάς για λίγο να πίνεις το γάλα σου για να μου στείλεις με τα χέρια σου φιλί, καθώς κλείνω την πόρτα του δωματίου σου;

πες εσύ τώρα

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s